Biografia
Aleksander Rymkiewicz urodził się 13 kwietnia 1913 roku w Wilnie, w rodzinie inteligencji. Jest synem Anny z Ławrynowiczów i Wincentego Rymkiewicza. Dzieciństwo spędził w rodzinnym mieście, gdzie ukończył Gimnazjum im. króla Zygmunta Augusta, a następnie w latach 1932-1937 studiował na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Po uzyskaniu stopnia magistra praw, krótki okres czasu pracował jako aplikant sądowy. W czerwcu 1939 roku porzucił praktykę prawniczą, aby całkowicie poświęcić się pracy literackiej.
Już w latach gimnazjalnych podjął pierwsze próby rymowania, w okresie studiów należał do Sekcji Twórczości Oryginalnej Koła Polonistów uniwersytetu wileńskiego. Jego debiut poetycki przypadł na rok 1933, kiedy to ogłosił swoje młodzieńcze wiersze w dzienniku wileńskim "Słowo". Tego samego roku związał się z żagarystami, grupą awangardy poetyckiej, "ale najbardziej umiarkowaną - zastrzegł się poeta - która nie paliła mostów łączących twórcę z czytelnikiem. Estetyka >Żagarów< - stwierdził ponadto poeta - głosiła, że poezja powinna mocno siedzieć w swojej epoce, szeroko interesować się sprawami ogółu. Widziano możliwości realizacji tej tezy przez plastyczny, silny, sugestywny obraz poetycki.
Wiersz powinien posiadać pewien oddech epicki, oczywiście - nie chodziło tu o opowiadanko rymowane, ale o taki wybór i ułożenie elementów lirycznych, by spojrzenie autora nabierało jakby roli reprezentanta powszechnych dążeń i rozrachunków. >2agary< zawarły braterstwo broni przede wszystkim z grupą Czechowicza, częściowo też z >Linią< krakowską, przyjaźnie kontaktowały się też z poetami >Kwadrygi<... - Co teraz jest godne ocalenia i kontynuacji? - zadał sobie poeta zapytanie po latach.
Myślę, że najbardziej owa skłonność do patrzenia historiozoficznego, właściwa wszystkim żagarystom, przy jednoczesnym korzystaniu z wszystkich możliwości lirycznych, takich jak dokładność opisu, dbałość o piękno epickiego obrazu, atrakcyjność wiersza, o jego dynamikę, wreszcie uczuciowość... Byliśmy także - przy pozorach fantazjotwórstwa - cały czas obecni >na zie-mi<, nasze wiersze są związane z konkretem, stąd mieliśmy zapewniony kontakt z czytelnikiem." Łączyła też żagarystów tendencja do katastroficznego ujmowania swych doświadczeń, podyktowanego przeczuciem zbliżającej się wojny.
